İletişimciler, Mesleğinize Sahip Çıkın

Gazetecilik son yıllarda büyük bir dönüşümün içinde. Teknolojinin gelişmesi, bilgiye ulaşımı kolaylaştırırken ne yazık ki emeğin görünürlüğünü de zaman zaman gölgede bırakıyor. Özellikle sahada çalışan, sıcakta ter döken, soğukta üşüyen, bir haberin peşinden saatlerce koşan muhabirler için bu durum her geçen gün daha fazla hissedilir hale geliyor.

Bu konuya ilk kez değinilmiyor. Şırnak'ta görev yapan bir meslektaşımız, "Haberi Üreten mi Kazanıyor, Paylaşan mı?" başlıklı yazısında gazeteciliğin özüne dikkat çekmişti. Sahada verilen emeğin, araştırmanın, vatandaşla kurulan iletişimin ve olayın bizzat yerinde takip edilmesinin gazeteciliğin temel taşı olduğunu vurgulamıştı. Çünkü muhabirin görevi yalnızca birkaç satırı bir araya getirip haber haline getirmek değildir. Muhabirin görevi, olayın tam ortasına giderek gerçeği yerinde görmek ve topluma aktarmaktır.

Benzer değerlendirmeler Elazığ'daki kadın gazeteciler tarafından da dile getirildi. Meslektaşlarımız, bir muhabirin asli görevinin kendisine gönderilen bir metni düzenlemek ya da sosyal medyada dolaşan bir videoyu yayınlamak olmadığını; araştırmak, soru sormak, olayın farklı boyutlarını incelemek ve gerçeğin peşinden gitmek olduğunu ifade ettiler.

Aslında gazetecilik; merak etmektir.

Gazetecilik; araştırmaktır.

Gazetecilik; kanıt toplamaktır.

Gazetecilik; olayları yerinde gözlemlemektir.

Bugün teknolojinin sunduğu imkanlar sayesinde bilgiye saniyeler içerisinde ulaşabiliyoruz. Ancak hiçbir teknoloji, olay yerindeki bir muhabirin gözleminin yerini tutamaz. Çünkü haber yalnızca bilgi değildir; haber aynı zamanda duygu, atmosfer ve insan hikâyesidir. Bir vatandaşın öfkesini, sevincini, kaygısını ya da beklentisini masa başında hissedemezsiniz. Bunları anlayabilmek için sahada olmak gerekir.

Bir gazeteci herhangi bir olay yaşandığında öncelikle olay yerine gider. Olayın taraflarını dinler. Vatandaşların taleplerini öğrenir. Konuyla ilgili kurumlarla görüşür. Sorular sorar, cevaplar alır, doğrulamalar yapar. Fotoğraf çeker, görüntü kaydeder ve elde ettiği tüm verileri tarafsızlık ilkesi çerçevesinde değerlendirir.

Çünkü gazetecilik, yalnızca yazmak değil; veri toplamaktır.

Gazetecilik, yalnızca paylaşmak değil; doğrulamaktır.

Gazetecilik, yalnızca görmek değil; anlamaktır.

Bir muhabirin imzası, onun mesleki kimliğidir. O imzanın altında yalnızca bir isim değil, aynı zamanda hukuki ve vicdani bir sorumluluk bulunur. Haberde yer alan her kelime, her bilgi ve her iddia gazetecinin sorumluluğundadır. Bu nedenle gazetecilik ciddi bir araştırma ve doğrulama süreci gerektirir.

İşte tam da bu yüzden haber ile içerik yazısını birbirinden ayırmak gerekir.

İçerik yazılarında yazar kendi düşüncelerini aktarabilir. Olaylara kendi bakış açısından yaklaşabilir. Yorum yapabilir, değerlendirmelerde bulunabilir. Okuyucu da bunun bir görüş yazısı olduğunu bilir.

Ancak haber farklıdır.

Haberde kişisel kanaatlerin değil, gerçeklerin konuşması gerekir.

Haberde varsayımlar değil, doğrulanmış bilgiler yer almalıdır.

Haberde taraf tutmak değil, tarafları konuşturmak esastır.

Bugün sosyal medyada birkaç tıkla yayılan içeriklerin milyonlarca kişiye ulaşabildiği bir dönemde yaşıyoruz. Ancak izahı olmayan şeyin mizahı olur derler ya; bazen günlerce emek verilerek hazırlanan bir haberin, birkaç saniyede kopyalanıp paylaşılması karşısında insan gerçekten gülse mi üzülse mi bilemiyor.

Fakat unutulmaması gereken bir gerçek var:

Gazeteciliği gazetecilik yapan şey paylaşmak değil, üretmektir.

Mesleği ayakta tutacak olan da hazır içeriklerin peşinden gitmek değil, gerçeğin peşinden gitmeye devam eden iletişimcilerdir.

Bu nedenle tüm iletişimcilere ve özellikle mesleğe emek vererek giren genç gazetecilere bir çağrıda bulunmak istiyorum:

Mesleğinize sahip çıkın.

Sahaya çıkın.

Soru sorun.

Araştırın.

Doğrulayın.

Çünkü gerçek gazetecilik hâlâ sahada yazılıyor.

• Etiketler
• #İletişim
• #muhabir
• #basın
• #haber