Bir Kedi Öldü… Peki Bizim Vicdanımız Ne Zaman Öldü?

Bugün yine bir yavru kedinin ölüm haberini gördük.

Küçücük bir can…
Kendini savunamayan, konuşamayan, kaçmaktan başka çaresi olmayan bir hayvan…

Ve karşısında insan.

İnsana verilmiş aklı, gücü ve iradeyi merhamet için kullanması gerekirken, şiddeti seçen bir insan.

Bir hayvanı öldürmek güç değildir. Güçsüzlüğün en çirkin hâlidir.

Çünkü gerçekten güçlü olan, kendisinden güçsüz olana el kaldırmaz.

Bugün o kedi öldü.

Yarın başka bir kedi, başka bir köpek, başka bir can…

Ta ki biz “Yeter!” diyene kadar.

Hayvan sevmek zorunda değilsiniz.

Ama hayvana eziyet etmeme zorunluluğunuz var.

Çünkü can, can’dır.

Rabbimiz buyuruyor:

“Şüphesiz Allah adaleti, iyiliği ve yakınlara yardım etmeyi emreder; hayâsızlığı, kötülüğü ve azgınlığı yasaklar.”

Peygamber Efendimiz de şöyle buyuruyor:

“Her canlıya yapılan iyilikte sevap vardır.”

Bundan daha açık ne söyleyelim?

Şimdi biraz da anne babalar kendine bakmalı.

Çocuğunuz hayvana taş attığında “Çocuktur” diyorsanız,
hayvanı tekmelediğinde gülüyorsanız,
bir canlının acısını eğlence sanmasına izin veriyorsanız…

Sonra büyüdüğünde “Bu çocuk nasıl böyle oldu?” diye şaşırmayın.

Çünkü vicdansızlık da öğretilir.

Çocuklarımıza dünyanın yalnızca insanlara ait olmadığını anlatmak zorundayız.

Bir hayvanı sevemeyebilir.

Ona yaklaşmaktan korkabilir.

Ama ona zarar vermeyeceğini bilmek zorunda.

Çocuğunuza sınavda kaç aldığı kadar, sokaktaki bir canlının açken ne hissettiğini de öğretin.

Ona başarıdan önce merhameti öğretin.

Çünkü diploma insanı eğitimli gösterebilir.

Ama merhamet yoksa, eğitim insanı iyi yapmaz.

Anne babalık; çocuğun karnını doyurmak, üstünü giydirmek ve okuluna göndermekten ibaret değildir.

Anne babalık, bir vicdan yetiştirmektir.

Ve artık şu cümleyi duymak istemiyoruz:

“Alt tarafı bir hayvan.”

Hayır!

Alt tarafı bir hayvan değil.

O da Allah’ın yarattığı bir can.

Onun dili yok diye hakkı yok sanmayın.

Kendini savunamıyor diye sahipsiz sanmayın.

Konuşamıyor diye çığlığının duyulmayacağını düşünmeyin.

Belki biz duymuyoruz.

Ama Allah duyuyor.

Bugün bir yavru kediyi öldürenler, yaptıklarının hesabını yalnızca insanlara karşı vermeyecek.

Bizim inancımızda zulüm karşılıksız kalmaz.

O yüzden mesele sadece “ceza alsınlar” meselesi de değil.Evet almalılar ve en sert şekilde,kim olursa olsun yaşı kaç olursa olsun .

Mesele, böyle bir vahşeti üreten vicdansızlığın toplumdan sökülüp atılmasıdır.

Bir canın ölümünü birkaç gün konuşup sonra unutursak, hiçbir şey değişmez.

Bugün o kedi için ses çıkaralım.

Yarın başka bir canın ölmemesi için ses çıkaralım.

Çocuklarımızın eline taş değil, merhamet verelim.

Çünkü bir toplumun gerçek yüzü, en güçlü olanına nasıl davrandığıyla değil;

en savunmasız olana nasıl davrandığıyla belli olur.

Bir kedi öldü.

Ama şimdi asıl sınav bizim.

Ya bu vahşete alışacağız…
Ya da insanlığımızı yeniden hatırlayacağız.